Google Messages همان برنامه‌ای است که روی بیشتر گوشی‌های Android برای پیامک و گفتگوهای RCS استفاده می‌شود؛ برنامه‌ای که خیلی‌ها بدون توجه به نامش می‌شناسند. پیش‌نمایش لینک یک قابلیت ساده و کاربردی است: به جای فقط آدرس، عنوان صفحه، توضیح کوتاه و تصویر کوچکی در چت نمایش داده می‌شود. اما از نظر حریم خصوصی، سؤال مهم این است: چه کسی صفحه را دریافت می‌کند؟ اگر یک سرور واسط آن را دریافت کند، صاحب لینک همان سرور را می‌بیند. اگر گوشی شما مستقیم دریافتش کند، اطلاعات شما دیده می‌شود: شبکه، دستگاه و زمان درخواست.
همان برنامه و همان چت‌های روزمره، روی تعداد بسیار زیادی گوشی. یک مخاطب ذخیره‌شده لینکی می‌فرستد، در گفتگویی که قبلاً یک بار باز شده است؛ دیگر لازم نیست کاربر کاری انجام دهد.
در Google Messages، پیش‌نمایش روی خود دستگاه ساخته می‌شود. برنامه URL را از پیام جدا می‌کند و، پس از برقرار بودن شرایط لازم، یک درخواست معمولی HTTPS از گوشی شما به آن آدرس می‌فرستد. این درخواست از پروکسی Google عبور نمی‌کند. سازوکار همین است؛ نکته‌های دیگر به این مربوط‌اند که چه زمانی اجرا می‌شود.
هر گوشی برای ساخت پیش‌نمایش خودش لینک را دریافت می‌کند. نه اعلانی ظاهر می‌شود و نه اجازه‌ای خواسته می‌شود. درخواست‌های گفتگوهای مختلف همگی به یک مقصد می‌رسند: سرور میزبان لینک.
اینجا باید دقیق باشیم؛ نسخه قبلی گزارش در همین بخش بیش از شواهد موجود ادعا کرده بود. اولین بخش پردازش پیام اغلب فقط یک رکورد موقت با وضعیت deferred می‌سازد و بدون درخواست شبکه برمی‌گردد. دریافت واقعی را یک ناظر فعال می‌کند که هنگام باز شدن چت و تعاملی شدن گفتگو شروع به کار می‌کند. این ناظر در پس‌زمینه اجرا می‌شود و در کد بررسی‌شده، با خروج از چت متوقف نمی‌شود. به همین دلیل، پس از اینکه چت یک بار باز شد، لینک‌های بعدی می‌توانند حتی با صفحه قفل‌شده و برنامه در پس‌زمینه دریافت شوند.
در سرور میزبان لینک، درخواست‌ها پشت سر هم ثبت می‌شوند: IP گیرنده، User-Agent و زمان درخواست‌ها با فاصله چند دقیقه. گیرنده برای ثبت این اطلاعات رضایتی نداده است.
هر درخواست فقط یک سرنخ تقریبی است. اما پیش‌نمایش برای هر پیام ذخیره می‌شود، نه برای هر URL. پس اگر همان لینک در پیام جدیدی ارسال شود، دوباره دریافت خواهد شد. فرستنده‌ای که در مخاطبان ذخیره شده می‌تواند لینک را در فاصله‌های زمانی بفرستد و هر بار اطلاعات تازه‌ای بگیرد؛ تصویری تقریبی از اینکه گیرنده چه زمانی به کدام شبکه وصل بوده است.
IP آدرس خانه نیست. با این حال، درخواست‌های تکراری می‌توانند درباره شهر یا شبکه و زمان تغییر اتصال دستگاه سرنخ بدهند. این بخشی از هزینه حریم خصوصی پیش‌نمایشی است که گوشی، به جای پروکسی، دریافت می‌کند.
این موضوع در مارس ۲۰۲۶ به Google گزارش شد. طبق زمان‌بندی پایین صفحه، Google پس از بررسی اولیه، گزارش را در 2026-03-17 بست. در بررسی دوباره در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۶، این رفتار همچنان در نسخه نصب‌شده روی دستگاه آزمایش وجود داشت. این صفحه روشن می‌کند که کد و آزمایش روی یک دستگاه چه چیزی را تأیید می‌کنند و چه چیزی را تأیید نمی‌کنند.