پیش‌نمایش لینک بی‌خطر به نظر می‌رسد: یک کادر کوچک زیر آدرس وب. اما برای ساختن آن، یک دستگاه باید صفحه را دریافت کرده باشد. از نظر حریم خصوصی، سؤال اصلی همین است: کدام دستگاه؟ داستان زیر یک شب عادی میا در خانه را نشان می‌دهد؛ جایی که پاسخ imo به این سؤال خوشایند نیست.
میا در خانه‌اش در برلین روی مبل نشسته است. یوناس پیشنهاد می‌دهد همدیگر را ببینند، اما میا حوصله ندارد. برای همین می‌گوید سفر است: «این هفته نیویورک هستم.»
webhook.site/یوناس یک لینک رایگان از webhook.site می‌فرستد. میا لینک را در چت می‌بیند، اما روی آن نمی‌زند. همین کافی است: imo خودکار از گوشی او لینک را دریافت می‌کند و IP او آشکار می‌شود. بدون کلیک، بدون راه‌اندازی سرور و بدون بدافزار.
روی صفحه یوناس، موقعیت تقریبی این IP به یک شهر می‌رسد: برلین، نه نیویورک. در این داستان، همان شهری که میا در آن است.
میا موقعیتش را به اشتراک نگذاشته بود. فقط یک پیام را دید و روی هیچ لینکی نزد. با این حال، اطلاعاتش آشکار شد. مسئله اصلی دروغ کوچک او نیست؛ این است که اصلاً حق انتخابی نداشت. هرکسی که با او چت می‌کند ممکن بود همین کار را انجام دهد.
موقعیتی که اجازه نداده‌اید
به اشتراک گذاشته شود.
آدرس IP فقط یک عدد نیست؛ می‌تواند سرنخ‌هایی درباره شهر، شبکه و موقعیت تقریبی شما بدهد. با تکرار این کار، ممکن است درباره حضور شما در خانه یا جابه‌جایی‌هایتان هم اطلاعاتی به دست بیاید. اینجا برای فرستنده هزینه‌ای ندارد: یک لینک رایگان و پیام‌رسانی که به جای شما پاسخ می‌دهد.
Signal، WhatsApp و iMessage با دریافت پیش‌نمایش در سرور یا فقط روی دستگاه فرستنده، از این افشا جلوگیری می‌کنند. اما imo درخواست را از دستگاه گیرنده می‌فرستد؛ کسی که نباید بدون انتخاب خودش به لینک مهاجم وصل شود.